Młody dziennikarz

"Life after deaf"- wywiad z Karolem "Pjusem" Nowakowskim

14.03.2010

Przeprowadziłam wywiad z Karolem "Pjusem" Nowakowskim, członkiem zespołu "2cztery7". Karol cierpi na chorobę, przez którą musiał przejść operację, skutkiem której była głuchota. Jest jedynym na świecie człowiekiem z dwoma implantami pniowymi będącym jednocześnie muzykiem. Radzi sobie coraz lepiej, rehabilituje się i w grudniu wydał pierwszą solową płytę: "Life after deaf" (Życie po głuchocie).

Wydałeś płytę, która nosi tytuł "Life After Deaf". Więc jak wygląda dla Ciebie "Life After deaf"?

Nie licząc całego "szumu medialnego", całkiem normalnie i zwyczajnie. Mieszkam w bloku z narzeczoną, a na obiady chodzę często do Rodziców. Zakupy robię w osiedlowym sklepie. Sprzątam, piorę i gotuję. Jest też czas na "raperskie życie": piszę, ćwiczę wykonanie i nagrywam potem teksty. Oprócz tego rehabilituję się - trenuję sam lub pod okiem terapeutów, by moja sprawność i możliwości wciąż były większe - i tak całe szczęście jest, a ja staram się z tego w jak największym stopniu korzystać, więc jestem też coraz częściej np. gościem imprez. Cieszę się, że dumnie i z podniesionym czołem mogę witać każdy następny dzień, bo "Life afer deaf" to dobre życie.

Jak wyglądało nagrywanie solowej płyty?

To było trochę jak rehabilitacja - na początku było ciężko i nie do końca byłem zadowolony z efektów, ale za każdym razem dużo ćwiczyłem i to potem procentowało- coraz więcej umiałem, coraz więcej mogłem, coraz więcej chciałem i w końcu mogłem się tym cieszyć.
Oczywiście sam proces nagrywania też musiał być nieco zmodyfikowany - np. jak mam zakładać słuchawki, które są skonstruowane tak, by słyszeć dźwięk bezpośrednio przy uszach, a ja ... nimi nie słyszę? Moimi "uszami" są procesory mowy, niedostosowane do używania słuchawek. Ale i ten problem udało się rozwiązać po kilku nagraniach (po prostu zakładam je nieco inaczej). Trening czyni mistrza.

Wiem jak moja mama, ale jak Ty radziłeś sobie z głuchotą? Jesteś przecież muzykiem.

Faktycznie, głuchota to średnia możliwość normalnego funkcjonowania dla osoby zajmującej się muzyką. Ale to właśnie implanty pozwalają mi nadal to robić. To one są moimi narzędziami, a także pozwalają na większą pewność siebie, tak potrzebną w nagrywaniu i w życiu codziennym.

Jaki byłeś w wieku 15 lat?

Wtedy wydawało mi się, że zaraz będę dorosły. Z perspektywy czasu wiem, że byłem dzieckiem, bo ten wiek to takie ostatnie lata takiego prawdziwego dzieciństwa - dopiero później jest się nastolatkiem. A dorosłym? Ja stałem się nim chyba dopiero po 25. roku życia.
I choć w wieku 15 lat zaczynałem już sprawiać kłopoty wychowawcze, uczyłem się bardzo dobrze. Żałuję, że później było z tym gorzej i nie wykorzystałem niestety wszystkich szans, jakie dawała mi np. szkoła średnia - między innymi, dlatego że wydawało mi się, że jestem taki dorosły i wszystkowiedzący.

Dlaczego pseudonim "Pjus"?

Mój pierwotny pseudonim to PIUS - akronim zdania Patrz I Ucz Się. Pisownia przez "j" to wprowadzenie czegoś niepowtarzalnego, tak, by np. nie mylić mnie z papieżem. Ale to zdanie wciąż mi jakoś przyświeca. A Wam?

Jak inni ludzie reagują na widok implantów? 

Różnie. Znajomi się po prostu przyzwyczaili. Czasem nieznajomi pytają, co to takiego. Jest tez duża grupa ludzi, która ich... nie zauważa i próbując mi coś powiedzieć "na ucho", np. w głośnym klubie... strącają mi procesory na ziemię. Całe szczęście nigdy nie miałem jakichś nieprzyjemności, niemiłych sytuacji - nikt np. nie pokazywał mnie palcem.

Piosenki, które śpiewałeś w zespole "2cztery7" różnią się od tych na płycie solowej. Coś zmieniło się w Twoich poglądach?

Wiele zmienił czas, swoje dołożyła choroba i po prostu... dorosłem. Inaczej i z innych perspektyw patrzę na życie, więc o innych rzeczach też mówię.

Jak na chorobę zareagowali Twoi koledzy: Stasiak i Ten Typ Mes?

Na początku nie dowierzali, potem byli po prostu przejęci całą sytuacją, ale zawsze byli, są i będą pomocną dłonią. To osoby, na które zawsze mogę liczyć.

W teledysku "nie mówię szeptem" jest wzruszający moment, gdy zmieniasz baterie. W jakim najbardziej nieodpowiednim lub zabawnym momencie musiałeś to zrobić?

Te nieodpowiednie sytuacje nie nadają się chyba do druku w Waszej gazetce, ale zdaje się, że zmieniałem baterie... już wszędzie - nie krępuje mnie to - jak "padają", po prostu je zmieniam. Dziś robiłem to np. na... fotelu dentystycznym. Ślady mojego przebywania w jakimś miejscu to często... puste opakowania po bateriach albo specjalne naklejki je zabezpieczające - mój znak rozpoznawczy. "Rozsiewam je" po prostu wszędzie. Ostatnio narzeczona znalazła je w... lodówce.

Co chciałbyś powiedzieć niepełnosprawnym w naszej szkole?

Po pierwsze, nigdy nie dajcie sobie (zwłaszcza sami sobie) wmówić, że jesteście gorsi. Po drugie, nauczcie się znajdować siły do walki o własną godność i potrzeby - nikt za Was tego nie zrobi, a czasem wystarczy powiedzieć np. o problemach innym - oni często nie zdają sobie z tego po prostu sprawy. Po trzecie, jeżeli nawet nie możecie wszystkiego, wykorzystajcie, to, co macie w 100% - nie ograniczajcie się dodatkowo sami.

Mógłbyś powiedzieć coś żeby wszyscy uwierzyli, że jesteś prawdziwym Pjusem?

Ciężko tak samym tekstem... Ale spróbuję: zdradzę Wam adres mojego nieoficjalnego (stąd znanego tylko wybranym) bloga. Zajrzyjcie na adres http://deafinition.fotolog.pl, a zobaczycie coś tylko dla Was...

Wywiad przeprowadziła: Kaja Ciosek (IIa)