Młody dziennikarz

Walentynki - dzień radości, miłości i okazywania uczuć.
Czy aby na pewno?

19.04.2010

Czternasty lutego to tak naprawdę dzień, w którym dorośli w małżeństwach uświadamiają sobie często z nową siłą sztuczność tego "święta", młode pary spotykają się bez cienia romantyzmu w zaludnionych restauracjach, a nastolatki chwalą się miedzy sobą, kto ile dostał kartek walentynkowych, choć tak naprawdę większość z nich jest wysyłana "dla lansu".

Zastanówmy się przez chwilę, czy czekamy na walentynki dlatego, że chcemy wtedy koniecznie obdarować naszą drugą "połówkę" prezentem i okazać w ten sposób to, co do niej czujemy, czy dlatego, że chcemy, aby w końcu ukochana osoba trochę nas poprzytulała i spędziła z nami więcej czasu niż ten, który poświęca na wysyłanie miłosnych esemesów?

Uważam, że ludzie, którzy kochają się naprawdę, powinni okazywać to przez trzysta sześćdziesiąt pięć dni w roku. Oni nie potrzebują do tego jakiegoś wyszukanego święta. W tym - jakże dla niektórych przyjemnym - dniu, wychodząc na ulice, nie widzimy niczego oprócz czerwonych serduszek zalewających wystawy sklepowe czy misiów świergolących "Kocham Cię ". A czy to nie powinna być prywatna sprawa nasza i naszego partnera ?

Rozumiem, że ludzie na co dzień są zabiegani i zapracowani, lecz kochają się mimo to. Dla niektórych święto takie jest potrzebne, aby zatrzymać się na chwilę i pokazać drugiej osobie, że nadal się ją kocha.

I tu pojawia się "ale". Otóż dlaczego ludzie, skoro obchodzą takie święto, nie mogą "zwalniać" co dnia? Dlaczego nie mogą codziennie mówić partnerowi, że go kochają lub spontanicznie obdarowywać się prezentami?

Myślę że walentynki są bardzo "naciągane", sztuczne i dla niektórych jest to tylko zwolnienie od codziennego okazywania uczuć. Pozwalają natomiast niektórym czekać na wymuszone, często tandetne upominki.

Kaja Ciosek (IIa)